Yarım asırlık dostu ve meslektaşı Göksel Arsoy’u sın yolculuğuna uğurlayan usta oyuncu Serdar Gökhan, “Artık sonbahar ve yaprak dökümü, eninde sonunda sıra bizede gelecek

Aminn Aminn Aminn Aminn Aminn Aminn Aminn Aminn Aminn Aminn Aminn 🤲🤲🤲🙏🙏

😢😢😢😢alhrhmeteylesin mekanı cenetolsun

80 ama maşallah çok iyi Allah uzun ömür versin ❤️

😢😢😢😢

Eski sanatcilara bir bakin nakadar kibar birde simdiki sozle sanatcilarabasin bu yeninesildenevar hicbirsey yok hepsi cupluk birde esgi sanatcilarimiza bakin nezatetine konusmasindan bir feyiz var allahim uzun omur versin sizlere🤲

😢😢😢 Mekanı cennet olsun

Türk sinemasının bir devri daha kapandı.Zarafeti ve beyefendi kişiliği ile kalplerimizde taht kuran usta sanatçı Göksel Arsoya Allahtan rahmet tüm sevenlerine başsağlığı dilerim.

Ne güzel konuştun abe vallahi ilk kez böyle güzel konuşan birini gördüm cenaze namazında Allah mekanını cennet eylesin inşallah ölümlü dünya abe 😢😢😢😢

😢😢 ne güzel insan arkadaşı için ne güzel konuşuyor.Allah rahmet eylesin 😢

Ne güzel insanlarsınız.. rabbim gani gani rahmet eylesin❤️🤲🤲

Allah rahmet eylesin mekanı cennet olsun Allah ailesine sabır versin

İnsan, hayatı boyunca kendi trajedisinin hem başrolü hem de seyircisidir. Görselde bir tabutun etrafında kümelenmiş kalabalık, sadece bir bedenin bu dünyadan ayrılışına değil, aslında zamanın acımasız ve tek yönlü akışına şahitlik ediyor. Martin Heidegger’in ifadesiyle insan, "ölüme doğru giden bir varlıktır" (Sein zum Tode). Bu tören, varoluşun en mutlak gerçeğiyle, yani sonlu olmakla yüzleştiğimiz o kaçınılmaz uğrağı temsil eder. Kaderin ironisi ise sol köşede asılı duran o gençlik fotoğrafında gizlidir. Orada, zamanın henüz dokunmadığı, gücün ve gençliğin doruğundaki o "Altın Çocuk" bize bakar. Bu tezat, felsefi anlamda hafıza ile gerçeklik arasındaki uçurumu gözler önüne serer. Fotoğraf, zamanı dondurarak ölümsüzlüğü taklit etmeye çalışır; oysa tabut, maddenin ve biyolojinin nihai teslimiyetini haykırır. İnsan, geride bıraktığı imgelerle zamana meydan okuduğunu sanır, ancak zaman her zaman kendi alacağını tahsil eder. Etraftaki kalabalık ise yaşayanların dünyasını simgeler. Onlar, bir gün kendilerinin de merkezinde yer alacağı bir ritüelin bugünkü figüranlarıdır. Cenazeler, ölenlerden ziyade kalanlar içindir; yaşayanlara kendi faniliklerini hatırlatan sinematografik birer aynadır. Giden gider, fakat geride bıraktığı "iz", hafızalarda asılı kalan bir gölge gibi bir süre daha var olmaya devam eder. Jean-Paul Sartre’ın vurguladığı gibi, ölümden sonra insan artık sadece başkalarının özgürlüğüne ve insafına terk edilmiş bir nesneye dönüşür; onun kim olduğunu artık sadece geride kalanların anıları belirler. Nihayetinde bu görsel, parıltılı ışıkların, alkışların ve şöhretin ardından gelen o büyük sessizliğin hikayesidir. Hayat, perdesi eninde sonunda kapanacak bir tiyatro sahnesidir ve geriye kalan tek şey, o yeşil örtünün altında yatan mutlak hakikattir. Ruhun şad olsun ALTIN ÇOCUK... 🙏